پس از آنکه فروشگاه های موسیقی از بیم بمب های گروه های تندرو درهای خود را به مدت چهار سال بسته بودند، هم اکنون بار دیگر درب های خود را در بصره گشودند. امروز دوباره در مراسم شادی موسیقی نواخته می شود. این فروشگاه ها به اجبار و به زور اسلحه بسته شده بودند و مراسم مذهبی همراه با اشک و آه و اندوه به اجبار در مراسم مذهبی «عروسی اسلامی»، جانشین برنامه های شاد و شورآفرین گردیده بود.
«سعد خضیر»، معاون «انجمن موسیقی دانان» بصره، گفت: «موسیقی به منزلۀ هنری اهریمنی قلمداد شده بود و همگان می بایست که از آن پرهیز می نمودند. یک سال پس از فروپاشی حکومت پیشین، هنگامی که شبه نظامیان عرصه را براهالی بصره تنگ کرده بودند، گروه های تندرو هر آنچه را که با موسیقی و موسیقیدانان در ارتباط بود، تهدید می نمودند.» وی سپس توضیح داد که چگونه از ترس این تندروها تمام گروه های موسیقی بصره از هم پاشیدند، فروشگاه های موسیقی بسته شدند، و موسیقی دانان از این کار دست کشیده و به ناچار پیشه های دیگری را برگزیدند.
خضیر افزود: «محاکمۀ اهالی موسیقی تنها چند ماه پس از فروپاشی حکومت پیشین آغاز گردید. گروه های تندرو موسیقیدانان را دستگیر کرده و آلات موسیقیشان را بر سرشان خرد می کردند. حتی گروهی از آنها بازداشت و شکنجه شدند. در مقابل فروشگاه های موسیقی چندین بمب منفجر گردید و چندین موسیقی دان کشته شدند. برای چندین سال حتی یک رویداد موسیقی در بصره رخ نداد.»
پیش از آغاز خشونت ها نام بیش از پنجاه گروه موسیقی و افزون بر 250 موسیقیدان در «انجمن موسیقی دانان» بصره به ثبت رسیده بود. خضیر می گوید که بصره از لحاظ موسیقی با دیگر شهرهای عراق فرق می کند. این شهر بندری پذیرای فرهنگ های گوناگون، به ویژه فرهنگ های موسیقایی دیگران، بوده است. ملوانانی که از سراسر جهان کالاهای بازرگانی را با خود به این شهر حمل می کردند، موسیقی، فرهنگ، آداب، و رسوم خود را نیز برای مردم اینجا هدیه می آورند.
«مصطفی یاسین»، که صاحب یکی از فروشگاه های موسیقی در منطقۀ قدیمی شهر بصره می باشد، شادمانی و سرخوشی اش را نسبت به بازگشایی فروشگاه موسیقی اش و نیز تقاضای رو به رشد برای اجاره کردن آلات موسیقی ابراز نمود. وی گفت: «در چهار سال گذشته رنج بسیاری بر ما وارد آمد. فروشگاه من چهار بار با بمب منفجر شد. خودم ده ها بار تهدید به مرگ و متهم به بی ایمانی و کفر شدم. هراس از تندروها چنان بود که کمتر کسی شهامت آن را داشت تا خطر کرده و از یک موسیقیدان برای اجرای برنامه در مجالس عروسی و یا مناسبت های شادی شان، دعوت نمایند. بدین سان بود که ما از بیکاری، در فشاری فزاینده به سر می بردیم.»
وی در ادمه گفت که اکنون در خواست ها برای اجرای موسیقی در مراسم، اجراهای عمومی، و میهمانی ها روز به روز بیشتر می شود و نیاز به هنر این افراد بسیار بالاست. وی با لبخند افزود: «ما فروشگاه هایمان را گشوده ایم و دستگاه های موسیقی مان را بدون ترس، روز و شب با خود به این سو و آن سو می بریم. هم اکنون همۀ مردم بسیار مایلند تا مراسمشان را با شادی برگزار کنند و زندگی جدیدی را آغاز نمایند.»
بصره به داشتن سبکهای گوناگون موسیقی ویژۀ خود معروف می باشد. یکی از این سبک ها، سبک «الخشابه» می باشد. این سبک، دربرگیرندۀ شماری از ضرباهنگ های گوناگون است که به وسیلۀ چندین سازهای کوبه ای و با همراهی گونۀ خاصی از خوانندگی اجرا می گردد. «الخشابه» را می توان در «الزبیر» و «ابوالخصیب» پیدا کرد. بصره همچنین به واسطۀ رقص های ملوانی که با استفاده از ضرباهنگ های آفریقایی همانند «الهیواه» و « اللیوه» اجرا می شوند، مشهور است. گفتنی است که این سبک موسیقی یادآور حضور آفریقایی ها در بصره در زمان های بسیار دور می باشد.
«حسین علوان»، یکی دیگر از صاحبان فروشگاه موسیقی در«العشار» نیز مانند همکارانش اظهار شادی می کند. وی می گوید: «در سه هفتۀ گذشته همه چیز تغییر نموده است. شادی ، موسیقی، و رنگ پس از گذشت چهار سال دوباره به بصره بازگشته است.»
حسین به یاد می آورد: «فروشگاه مرا سه بار با بمب منفجر کردند و بارها خود مرا، چه در خانه و چه در محل کارم، تهدید به مرگ نمودند؛ اما من فروشگاهم را نبستم. آخر من پیشۀ دیگری نمی دانم. کاسبی ما به خاطر کارهای تندروها بی رونق بود؛ انگار که ما در این چهار سال بیکار بودیم. اما اکنون مردم نیز تغییر کرده اند. آنها بدون ترس به سراغ ما می آیند. در سه هفتۀ گذشته ما هر روز در یک جشن به نوازندگی پرداخته ایم.»
بصره شهری سرزنده است. مردم اینجا انسان هایی شاد و شکیبا هستند؛ چرا که آنها همیشه با مردمی از نژادها و فرهنگ های گوناگون برخورد می نمایند. اهالی بصره بر این باورند که شهرشان در یک دورۀ بهبود پس از بیماری به سر می برد. بصره همواره به خاطر دارا بودن توانایی بهبود از یک فاجعه و از سر گیری دوبارۀ یک زندگی نوین، زبانزد بوده است. در واقع مردم بصره ضرب المثلی دارند که می گوید: «پس از نابودی بصره ...» که اشاره به کاری است که هرگز اتفاق نمی افتد؛ چرا که بصره، همواره و پس از هر خرابی، خود را بازسازی نموده و از نو به پاخواسته است.
لازم به ذکر است که درگیری های خونینی میان نیروهای امنیتی دولت عراق از یک سو، و گروه های قانون شکن و جنایتکار از سویی دیگر، ساعاتی پس از آغاز عملیات «یورش دلاوران» در واپسین هفتۀ ماه مارس گذشته در شهر بصره روی داد.
نیروهای دولتی در این عملیات مؤفق شدند تا این شهر را تحت اختیار خود در آورده، قانون شکنان را دستگیر نمایند و شبه نظامیان قانون شکن را نیز از کار بیاندازند. این امر به شهر بصره اجازه داد تا روند زندگی زیبایش را باز از سر گیرد؛ چیزی که در چنگال گروه های خلافکار پنهان شده بود.
نظرات خوانندگان
-
خواهشمندیم نظرتان را درباره مقاله فوق با ما در میان بگذارید تا ما بتوانیم کیفیت این سایت اینترنتی را بهبود ببخشیم.
- شیوه نامۀ بیان دیدگاه ها در موطنی
«یورش دلاوران» بزدلان را فراری داد:
در تمام عروسی ها و جشن هایی که در کشورهای عربی برگزار می شود زنان معمولا برای ابراز شادی هلهله می فرستند. در بصره نیز زنان ما در هلهله کردن هنرمند هستند. تا همین چند سال پیش مراسم عروسی شهر بصره خیلی زیبا برگزار می شد. آوازهای سنتی، زیبایی خاصی به این مراسم می داد و مردم نیز با حرکت های موزون خود به شادی و پایکوبی می پرداختند. تا اینکه گروه های تروریستی پیدا شدند و این مراسم شاد را به مراسم غم واندوه و سینه زنی تبدیل کردند. دست زدن ها به سینه زدن ها، هلهله ها به فریاد های دردناک و لبخند به اشک تبدیل شد. هر چه بر سر ما می آید از این دموکراسی است که بعضی ها آنطور که منافع خودشان اقتضا می کند از آن بهره برداری می کنند. با آغاز عملیات «یورش دلاوران» بخشی از خاطره های گذشته برای ما زنده شد و نفس راحتی کشیدیم. این گروه های مسلح تبهکار از ترس دلاوران عراقی مثل موش به دنبال پناهگاهی برای خود هستند. آری هنگامی که ارتش عراق وارد شد و بر دیوارهای شهر بصره عبارت «یورش دلاوران» را نوشت در همان لحظه بزدلان فراری شدند. واقعیت امر همین است، عملیات «یورش دلاوران» ضربه محکمی بود بر گروه هایی که مدت چهار سال تمام، شهر بصره را تحت کنترل خود داشتند. در این مدت، مردم رنج های فراوانی متحمل شدند. آنها همان مردمی بودند که در طول سالیان گذشته شادی و شعف بر صورت آنها نقش بسته بود. با تشکر
با اینکه می دانم دیدگاه بنده را منتشر نخواهید کرد اما با اینحال در مورد این موضوع نظرم را خواهم داد. خدا رحمت کند شهید اول، فیلسوفی که بر همه تئوری های مارکسیستی و سرمایه داری خط بطلان کشید و تئوری اسلامی محمد مصطفی (ص) را مطرح کرد. این نظریه جایگزین نظریه های مادی شد. وی نشان داد که این نظریه چگونه می تواند جامعه ای شاد، مترقی و با فرهنگ بسازد و نه جامعه ای سرگرم لهو و لعب. برخی از افرادی که خود را ظاهرا از یاران سید محمد باقر صدر می دانند اینگونه می خواهند. تبریک می گویم به این دولت که بار دیگر فساد و مشروب و موسیقی را به شهر بصره باز گرداند.